O mosteiro de San Paio de Antealtares foi o primeiro que tivo a cidade posto que xurdiu no século IX por desexo de Alfonso II quen fixo vir a 12 monxes benedictinos para custodiar as reliquias do Apóstolo. A finais do século XV serviría de primeira sede do Estudio Vello de Santiago, fundado por Lope Gómez de Marzoa, xermolo da actual Universidade de Compostela.
Accédese ó museo de Arte Sacra a través da igrexa do mosteiro. A exposición permanente divídese nas seguintes seccións:
Sección de ourivería, na que se amosan pezas desde o século XV ata o XX.
Sección de escultura cunha mostra de escultura en pedra e en madeira. Dentro da imaxinería destaca un Cristo crucificado do Románico con características que revelan a transición ó Gótico e que se data no século XIII, e unha interesante exposición das diversas representacións da Virxe María, polo especial interese das monxas benedictinas na difusión do culto mariano.
Sección de Diplomática, que expón documentos referentes á vida monástica e á historia do mosteiro. Esta sección complétase coa existente no Arquivo, que custodia documentación dende o século X.
Sección de Pintura, que acolle moitos óleos de temática relixiosa relativos na súa maioría á orde benedictina.
Sección de Ornamentos litúrxicos. É unha interesante mostra de casullas, capas pluviais, estolas e dalmáticas, principalmente dos séculos XVII e XVIII.
Sección de pezas especiais. Nesta sección pode verse o primitivo altar do Apóstolo Santiago composto por un ara de mármore e un pé semicilíndrico. Outra peza é o corpo Santo de San Silviniano mártir sepultado nas catacumbas romanas: trátase dunha figura de oso que ten no seu interior restos óseos do mártir.